วันนี้เสนอตอน..อย่าจากแม่ไปนะลูกคนดีของจ๋า
posted on 27 Jun 2005 20:07 by lemongirl in ukiหลายวันมาแร้วที่แม่ยังคงเฝ้าแวะเวียนไปหานู๋ทุกวัน เหงหน้านู๋ที่ไรใจแม่จะขาดทุกที แม่รู้ว่านู๋มะมีเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมาหาแม่เหมือนเมื่อก่อง แต่สายตาของนู๋บอกแม่ว่า "นู๋ดีใจมากแค่ไหนที่แม่มาหา"
"ฟลุ๊ค ๆๆๆๆ มาหาจ๋าแร้ว แม่จ๋ามาแร้ว"
โฮ่งๆๆๆๆ เสียงนี้ที่เคยได้ยินทุกครั้งที่กลับมาบ้าน ฟลุ๊คเปงหมาพันธุ์สเนาเซอร์ที่ฉันแอบไปซื้อมาเลี้ยงไว้ ตอนไปเดินเที่ยวที่สวนจัตุจักร ตอนแรกดีใจมากที่ได้หมาหน้าตาแปลกประหลาดมีหนวดยาวเหมือนคนแก่ แต่ฉันก้อชอบมานมาก เพราะมานน่ารักดี
เวลาที่ฉันไปเดินเที่ยวที่สวนจัตุจักรที่ไร เคยนึกเสมอว่า จะมะยอมซื้อสัตว์เลี้ยงที่นี้เปงอันขาด เพราะเอาไปแร้วมะเคยได้อยู่ไปกานยาวสักที มีอันต้องล้มหายตายจากไป แต่ฉันก้ออดใจมะไหวกะเจ้าหมาตัวนี้ มานเปงหมาตัวเดียวที่เหลืออยู่ในกะบะของร้านขาย
มานเริ่มมองฉันที่เดินผ่านไป รอบแร้ว รอบเล่า สุดท้ายฉันก้อมาหยุดที่ตรงหน้ามาน มานมองฉันอย่างสงสัยตอนนั้นฉันนึกในใจว่า มานคงคิดว่า "มาเดินจงตรูทำไม จะซื้อก้อซื้อสักทีจิ" ฉันเลยเอ่ยถามขึ้นเล่นๆกะเจ้าหมาน้อยตัวนี้ว่า "อยากไปอยู่ด้วยมะ ถ้าอยากไปก้อมากะโดดเกาะฉันสิ แร้วฉันจาพาไป"
โอ้ย..แม่เจ้า มานมากเกาะฉันจิงๆ มะเพียงแต่เกาะเท่านั้นนะ มานยังเลียหน้าเลียตาฉันอีก ประมาณว่า "เอาตรูไปด้วยน้า น้า น้า" ฉันหยุดคิดอยู่พักหนึ่ง แร้วก้มมองดูตังในกะเป๋า "เอาก้อเอาว่ะ เลี้ยงหมาสักตัวจาเปงไรไปไหนๆก้อไหนๆแหละ มานลงทุนสะขนาดนั้น" สุดท้ายฉันก้อได้เจ้าหมาสเนาเซอร์ตัวนี้มาครอบครอง และฉันก้อเรียกมานว่า "เจ้าหมาฟลุ๊ค"
2 วันผ่านไป ความสดใส ร่าเริง หายไป เหลือแต่ความซึมเศร้า เหงาหงอย และมะยอมกิงข้าวจนสุดท้ายฉันก้อทนเหงสภาพมานมะไหว พาไปหาหมอ แร้วบทสรุปที่ฉันได้ฟังจากคุณหมอก้อคือ มานเปงโรคร้ายแรงของสนุขน้อยนักที่จะรักษาให้หายเปงปกติได้ "ลำไส้อักเสบ"
ฉันรวบรวมเงินที่เกบสะสมเอาไว้ทั้งหมดเพื่อใช้รักษา เจ้าฟลุ๊ค ไม่ว่าจะต้องเสียเงินมากแค่ไหน ขอให้หายหรือถ้ามะหายฉันจะคิดสะว่า ฉันทำดีที่สุดแร้ว ใช้เวลารักษาอยู่ประมาณ1 เดือนกว่า ๆ แร้วปาฏิหารก้อมีจิง เจ้าฟลุ๊คหายจาโรคลำไส้อักเสบอย่างมะน่าเชื่อ ฉันคิดตอนนั้นว่า มะว่าคนหรือสัตว์ มักต้องการกะลังใจเสมอ มีอยู่คำหนึ่งที่คุณหมอบอกฉันว่า "มานอดทนมาก กะลังใจดีสุดๆ " เหตุเพราะมานยังเล็กมากแต่สามารถรอดชีวิตมาได้อย่างมะน่าเชื่อ
ฉันรักมานมาก รักเหมือนมานเปงลูกของฉัน ฉันเลี้ยงมานอย่างทะนุถนอมนอนด้วยกัน ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดเวลา จนมานอายุได้1ปีกะอีก 7 เดือน
อยู่มาวันนึงมานมะยอมกิงข้าว ตอนแรกฉันคิดว่ามานคงเบื่ออาหาร แต่วันที่สองก้อแร้ว ที่สามก้อแร้วมานมะยอมกิงข้าวอยู่ดี ร่างกายผอม ผอมจนฉันตกใจ สุดท้ายฉันพามานเข้าโรงพยาบาลสัตว์ทันที
หมอบอกว่า คงต้องใช้เวลาอยู่ใกล้ๆหมด ให้น้ำเกลือตลอดเวลา เพราะมานเปง โรคไตอุแม่เจ้า!!!! เกิดมาฉันเพิ่งเคยได้ยิน หมาเปงโรคไต
แต่มะเปงไร เหตุผลที่มานเปงเพราะตอนเด็กมานรับวัคซีนมากเกินไป ฉันทำใจมะได้ที่จะปล่อยให้มานตาย เปงไงเปงกัน ลองดูอีกสักตั้ง ครั้งก่องปาฏิหารยังมี จะเกิดอีกสักครั้งจะเปงไรไป
ฉันใช้เวลารักษามานเปงเวลาเกือบเดือน โรงพยบาลกลับบ้านของฉันอยู่ห่างกันประมาณ 10 โลเหงจะได้ ฉันต้องจำใจทิ้งเจ้าฟลุ๊คไว้ที่โรงพยาบาลเพื่อเหตุผลอย่างหนึ่งคือได้อยู่ใกล้ๆหมอ
ทุกๆเช้า ฉันจะทำกับข้าวที่เจ้าฟลุ๊คโปรดปรานคือ เนื้อไก่ต้มน้ำมันหอย พร้อมกะนมแร้วก้อแปรดซุบไก่อีก 1 ขวด ทุกๆวันฉันจะไปรับมานออกมาข้างนอกกรงแร้วป้อนข้าวกะของที่ฉันเตรียมมาให้มานกิง อยู่จนเย็นโรงพยาบาลจะปิด ฉันจึงกลับบ้าน
เช้านี้ฉันลุกขึ้นมาทำกับข้าวให้เจ้าฟลุ๊คแต่เช้า รู้สึกคิดถึงมานยังไงบอกมะถูก รีบออกจากบ้านขับรถไปหา ภาพที่ฉันเหงในตอนนั้น ทำให้ฉันตกใจมาก แร้วก้องงกะโรงพยาบาลว่าทำแบบนี้ได้ยังไง เจ้าฟลุ๊คตัวเปี๊ยกซก นอนหนาวสั้นอยู่ ฉันมะรอช้ารีบวิ่งไปหาเอาผ้าขนหนูที่ฉันเตรียมมาเพื่อจะเอามาเปลี่ยนที่นอนของมาน ห่มให้แร้วรีบไปตามคนดูแล
คำตอบที่ฉันได้รับจากคนดูแลคือ " เจ้าฟลุ๊คขี้เลอะเทอะเค้าทำความสะอาดให้ " โอ้แม่เจ้า เจ้าฟลุ๊คมะสบายแต่เค้าจับมานอาบน้ำ ฉันสงสารมานจนจับใจ ในใจวูบนั้นฉันตัดสินใจบอกกะเจ้าฟลุ๊คว่า
" กลับบ้านเราเถอะลูก ถ้านู๋จะตายก้อให้ตายอยู่กะแม่เจ๋าดีก่า" ฉันพาเจ้าฟลุ๊คกลับมาดูแลเองที่บ้าน มานเหมือนกะดีใจที่ได้กลับมาที่บ้าน กลับมาที่นอนของมาน แต่มานมะไหวแร้วจิงๆ
เสียง เฮือกๆๆๆ แร้วก้อหยุดมองดูหน้าฉันที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ ฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งกอดมานอยู่ มานมองดูฉันเหมือนจะบอกว่า "แม่จ๋า นู๋มะไหวแร้วจิงๆ"
ฉันมะรู้จะช่วยมานยังไงดี เจ้าฟลุ๊คทรมานมาก มานหายใจช้าลงๆ อาการกะตุกเริ่มมาทีละน้อย แต่ดวงตามานยังคงจ้องมองฉันอยู่ ฉันทนไม่ไหวที่จะเหงมานทรมานอีกต่อไป "ฟลุ๊คจ๋า ลูกรักของแม่ ถ้านู๋มะไหวแร้วจิงๆ นู๋ก้อนอนหลับให้สบายเถอะลูก " สิ้นเสียงฉัน มานหายใจเฮือกๆๆๆแร้วก้อแน่นิ่งไป
ฉันร้องไห้เหมือนใจจะขาด มานเหมือนสูญเสียของรักไป นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ฉันมะเคยลืมเลยสักครั้งที่จะมะนึกถึงมัน "เจ้าฟลุ๊ค ลูกหมาน้อยๆที่น่ารักของฉัน ฉันคงมะมีโอกาสได้เล่น ได้กอดมานอีกแร้ว หลับให้สบายนะลูก อย่าได้ทรมานอีกเลย"
/p>