บนโลกใบใหญ่.....icezy

พี่รักปรายนะ ไม่ว่าจะให้รอนานแค่ไหนพี่สัญญาว่า เราจะต้องอยู่ด้วยกัน

สายลมพัดมาด้วยกลิ่นไอของท้องทะเล และแสงแดดอ่อนของยามเช้า สถานที่นี้เป็นที่ๆ เมื่อก่อนเคยมีผู้ชายคนหนึ่งพร่ำบอกรักและให้คำสัญญากับเด็กสาวคนนี้เอาไว้ทุกครั้งที่ เค้าและเธอหนีมาเที่ยวด้วยกัน อย่างมีความสุข

ปรายคิดทุกครั้งที่ได้กลับมาที่นี้ จะต้องมีเค้าคนนั้นมาด้วยทุกครั้ง เพราะเค้าเคยบอกว่าจะไม่ปล่อยเธอเอาไว้คนเดียว แต่วันนี้มันเป็นเพียงความว่างเปล่า ปรายยังคงได้ยินคำซ้ำๆ ดังกล้องอยู่ในหู แล้วน้ำตาอุ่นๆก้อไหลมาอาบสองแก้ม ปรายหวนคิดไปถึงเรื่องราวที่เค้าคนนี้เล่าให้เธอฟังถึง ความทุกข์ใจของเขาและครอบครัว

พี่ไม่เคยรักเค้าเลยสักนิดเดียว พี่ยังคงไม่เคยลืมปรายเลย ตั้งแต่วันที่ปรายจากพี่ไป จนถึงวันนี้ แต่เพราะปรายทิ้งพี่ไป ทำให้พี่ต้องออกไปกินเหล้าทุกวันจนไม่เป็นผู้เป็นคน แล้วเค้าก้อเข้ามาในชีวิตพี่

ตอนนั้นพี่คิดว่า ปรายคงไม่มีวันกลับมาหาพี่แล้ว พี่จึงปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปอย่างที่เค้าต้องการ

รวมถึงเรื่องการแต่งงานด้วยหรอคะ ปรายถามอย่างสงสัย

ถ้าพี่ไม่ได้รักเค้าแล้วทำไม ทำไมต้องแต่งงานกับเค้าด้วยล่ะคะ

ความรับผิดชอบของลูกผู้ชายไง แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ไม่เคยมีความสุขเลยสักนิดเดียว จนวันที่ปรายโทรมาหาพี่ ปรายรู้ไหมว่าพี่ดีใจมากแค่ไหน อยากจะเจอปรายมากแค่ไหนจนวันที่พี่ขับรถมาหาปรายที่นี่ ได้เห็นปรายพี่แทบไม่เชื่อตัวเองว่า เราจะกลับมาเจอกันอีก และพี่ยิ่งดีใจมากไปกว่านั้นก้อคือ พี่ได้รู้ว่า ปรายยังรักพี่เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

ทุกครั้งที่ปรายอยู่กับพี่เต้ เค้าไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยสักนิดเดียว เคยรักปรายยังไงก้อรักไม่เคยเปลี่ยน ถนุถนอมปราย ราวกับเธอเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยๆ ของเค้า ไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออกเค้าจะเดินจูงมือเธอแล้วกางร่มให้เสมอ เค้าบอกว่าเธอตัวเล็กน่ารัก น่าดูแล และที่สำคัญเค้ารักเธอมาก

แม้แต่เวลาขับรถ พี่เต้จะเอามือของเค้ามากุมมือปรายเอาไว้ แล้วพร่ำบอกว่า รักเธอเสมอ บอกทุกๆ ความในใจของเค้า ที่ปรายเคยรับรู้มาตลอดเวลา แต่ตอนนั้นเธอเป็นคนทิ้งเค้าไปเพราะเธอเลือกความเหมาะสมมากกว่าความรัก

และวันนี้ก้อเป็นอีกวันหนึ่งที่ปรายกับพี่เต้เจอกัน ไปเที่ยวกัน ถึงจะมีความสุขมากแค่ไหนแต่ปรายก้อเริ่มไม่สบายใจเพราะรู้ว่ากำลังทำผิดอยู่ทุกอย่าง เพราะพี่เต้แต่งงานแล้ว ถึงพี่เต้จะไม่ได้รักแต่เธอคนนั้นก้อได้ขึ้นชื่อว่าเป็น "ภรรยา"

ปรายจึงคิดหาทางที่จะตัดความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเค้าไป ถึงแม้ว่าจะรักมากแค่ไหนก็ตาม

พี่เต้ ตอนนี้ปรายอยู่เขาใหญ่นะ ปรายหนีออกจากบ้านมาแล้ว พี่ไม่ต้องเป็นห่วงปรายนะ ปรายดูแลตัวเองได้ตู๊ดดดดด แล้วเธอก็ตัดสายทิ้งไป

เพิ่งรู้ว่าการรักเธอให้บทเรียน เหมือนดั่งต้องจุดเทียนกลางสายฝน เสียงโทรศัพท์ที่คุ้นหูก้อดังขึ้น ปรายตื่นจากภวังค์ เธอรู้ดีโดยไม่ต้องดูว่าเป็นใครโทรมา เพราะเพลงนี้เป็นเพลงที่ใช้ตั้งเป็นเสียงเรียกเข้าของ พี่เต้

ฮัลโหล ปราย ปรายอยู่ไหน บอกพี่สิ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แล้วไปอยู่กับใคร ทำไมไม่กลับบ้าน พี่เป็นห่วงเรามากนะ

ไม่เป็นไรคะ ปรายอยู่กับพี่ที่รู้จัก ไม่ต้องเป็นห่วง พี่อยู่กับครอบครัวไปเถอะ ไม่ต้องสนใจปรายหรอก ขอปรายอยู่คนเดียวสักพัก ขอปรายได้ใช้เวลาคิดกับตัวเองสักพักนะคะ

ปรายมีเงินติดตัวไปเปล่า ไม่มีบอกพี่นะ แต่พี่ไปหาเราไม่ได้นะ พี่ต้องทำงาน แล้วตอนนี้เอ๋ก็กลับมาจากระยองด้วย พี่ต้องอยู่กับเค้าอะ

แค่นี้หรอที่อยากจะบอกปรายอะ คะไม่เป็นไรคะ พี่อยู่กับครอบครัวเถอะไม่ต้องห่วงปรายหรอก เรื่องเงินปรายยังพอมีอยู่ ไม่เป็นไรหรอกคะ ขอบคุณมากแค่นี้นะ

แล้วเธอฟุบลงกับโต๊ะแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจและน้อยใจ ไหนบอกว่ารักปราย ไหนบอกว่า

ปรายคือคนสำคัญ ไหนบอกว่าถ้าปรายไม่มีใครจะมาอยู่กับปรายไง แล้วที่โทรมาแค่ถามว่ามีตังไหมแค่นี้หรอ

ถึงแม้ว่าเป็นการลองใจและคิดจะตัดใจของเธอ แต่ในความรู้สึกลึกๆ เธอก้ออยากรู้ด้วยเช่นกันว่า คำพูดที่พูดกับเธอ มันเป็นจิงอย่างที่เค้าพร่ำพูดมากหรือป่าว

หลังจากนั้นพี่เต้ก้อหายไป 2 วันเต็มๆ ทิ้งไว้แต่ข้อความที่ smsมาให้ทุกวันว่า เป็นห่วงมาก รักมากนะ แต่ตอนนี้ต้องอยู่กับภรรยา ไปหาไม่ได้ พี่ขอโทดนะ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ

ตอนนั้นปรายคิดจะตัดใจทุกอย่าง และพยายามลืมเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างปรายและพี่เต้ ปรายลบเบอร์โทรของพี่เต้ทิ้งไป แล้วคิดในใจว่า เธอจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับพี่เต้อีก ขอให้เค้าอยู่กับครอบครัวของเค้าต่อไป แล้วเธอก้อร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

หลังจากวันนั้นมาปรายพยายามที่จะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งใจทำงานของเธอต่อไป แต่เช้านี้ พี่เต้โทรมาหาปรายอีกครั้ง

ปรายเป็นไงมัง อยู่ไหนแล้ว พี่เป็นห่วงมากนะ ทำไมไม่โทรมาหาพี่เลย

พี่อยู่กะพี่เอ๋เนี่ยนะ ให้ปรายโทรไป ไม่ดีกว่า พี่เต้ ปรายว่าเราหยุดกันแค่นี้เถอะ ปรายมะอยากเสียใจมากไปกว่านี้แล้ว

ปรายเสียใจ ปรายเจ็บ พี่รู้ แต่ปรายรู้ไหมว่าพี่รักปรายมากแค่ไหน ปรายเจ็บแค่ไหนพี่เจ็บ ทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย นี่เอ๋มันก้อรู้เรื่องของปรายแร้วนะ เพราะพี่เป็นห่วงปรายมากจนมันสงสัยพี่พี่ขอโทดนะที่วันั้นพี่ไปหาปรายไม่ได้อะ

แค่นี้ใช่ไหมคะ ไม่เป็นไรคะ ปรายไม่ได้คิดอะไรแล้ว พี่เต้อยู่กะพี่เอ๋เถอะคะ ลืมปรายไปสะเถอะ เรื่องของเรา มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย พี่น่าจะรู้ดี

เป็นไปได้สิ พี่กำลังพยายามอยู่นะ ปรายใจเย็นๆ ก่อนนะ ปรายอย่าเพิ่งโมโหพี่สิ

ปรายไม่ได้โมโหนะคะ แต่ปรายพูดความจิง เรื่องของเรามันไม่มีทางเป็นไปได้เลย แล้วพี่จำได้ไหมคะว่า ครั้งหนึ่งปรายเคยถามพี่ว่า ถ้าปรายอยู่คนเดียว พี่จะมาอยู่กับปรายไหม พี่ตอบปรายว่าอะไร

พี่เต้อึ้งไปแล้วก็เงียบไป ตอนนี้ปรายเริ่มน้ำตานองหน้า เธอรู้แล้วว่า เค้าไม่สามารถทำได้อย่างที่เค้าเคยพูดเลย ยิ่งคิด เธอก้อยิ่งร้องไห้ ข้างในใจมันปวดแปล๊บไปหมด แล้วปรายก้อพูดขึ้นต่อว่า

พี่บอกว่า พี่จะมาอยู่กับปรายทันที พี่สามารถเลิกกะเค้าได้โดยไม่ต้องรีรอ แล้วนี่มันอะไรกันคะ

ปรายฟังพี่ก่อง

พอเถอะคะ ปรายรู้แล้วว่า ปรายควรอยู่ตรงไหน ปรายไม่โกธรพี่หรอกนะคะ ขอให้พี่อยู่กะเค้าด้วยความสุขเถอะคะ ส่วนปรายจะเป็นยังไงก้อไม่ต้องห่วงปรายนะคะ

แล้วเธอก้อกดทิ้งสายพี่เต้ทันที พี่เต้ไม่โทรกลับมาอีก เหมือนเวลางอนกันทุกครั้ง พี่เต้เงียบหายไป จนเวลาล่วงเลยไปจนเย็น ก้มีเสียงโทรศัทพ์ดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เบอร์พี่เต้

(อยากรู้ไหมคะว่าอะไรจะเกิดขึ้นอีก หลังจากนี้ ติดตามตอนต่อไปนะคะ .....อิอิ)