วันนี้ความฟุ้งซ่านของฉันกลับมาอีกครั้ง เคยรู้สึกไหมว่า การที่เรากำลังพยายามที่จะลืมอะไรสักอย่าง แต่ทุกครั้งเวลาที่เรากำลังจะลืม มันก้อวนกลับมาเป็นเหตุให้เราต้อง.....คิดถึงมันอีก

ฉันรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่เป็นอยู่ ทุกอย่างมันดูเหมือนถูกกำหนดมาว่าต้องเป็นอย่างนั้น ต้องเป็นอย่างนี้ ทำทุกอย่างประจำวันอย่างซ้ำๆ วนๆ เหมือนกับหนังโรงที่ฉายในโรงควบทีเดียว 2 เรื่อง

ฉันท้อแท้กับความเป็นอยู่ของตัวเอง การไล่ล่าหาหวัง ทั้งที่ฉันเคยตั้งความหวังเอาไว้สะสูงริบ (แต่แล้วฉันก้อไปไม่ถึงมันสักที ปีแล้ว ปีเล่า 1 , 2 , 3......จนมาทุกวันนี้ก้อล่วงเลยมาจนเข้าปีที่ 8 ความรู้สึกของฉันมันก้อยังคงมีแต่ความหวังที่แสนไกลอยู่ดี หรือเป็นเพราะฉันคาดหวังกับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตมากเกินไป)

ความใฝ่ฝัน ความหวังของฉันมันคงจะสูงเกินไปจริงๆ ฉันถึงไม่สามารถที่จะหยิบจับมันได้สักที ทุกครั้งที่ฉันได้คิดถึงเจ้าความหวังนี้ทีไร ฉันจะเริ่มเบื่อหน่ายตัวเอง คนรอบข้าง เบื่อทุกสิ่งทุกอย่าง และมองทุกอย่างว่า

ทำไมทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ทำไมไม่เห็นเป็นอย่างที่ใจเราคิดเลย ทำไมเค้าไม่ทำอย่างที่ฉันต้องการ แล้วทำไมฉันทำตามที่เค้าต้องการไม่ได้

ฉันเบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อแต่ฉันหาทางออกให้กับ.....ตัวเองไม่ได้

หนทางสุดท้ายที่ฉันคิดได้คือ การหลบกลับมาพักที่บ้านของฉัน ได้อยู่กับแม่ กับพี่น้อง กับท้องทะเล ซึ่งเมื่อก่อนฉันไม่เคยคิดเลยว่า ทะเลที่บ้านฉันมันก็สวยดีเหมือนกันนะ

ทุกครั้งที่ฉันเหนื่อย ท้อแท้ การได้กลับมาบ้านเพียงสักช่วงเวลาเดียว มันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันได้ทำอะไรหลายๆอย่างตามอย่างใจที่ฉันต้องการ

อยากไปไหนฉันก้อไป ได้นอนหลับผักผ่อนอย่างสุขสบายใจ ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อจะต้องเร่งรีบทำงาน ที่มันไม่ใช่ของฉันเองสักนิดเดียว ไม่ต้องทำอะไรเหมือนที่เคยทำอยู่ทุกวี่ทุกวัน

ไม่ต้องทำตามคนโน้น คนนี้ เป็นทุกสิ่งทุกอย่างอยากที่ฉันอยากจะเป็น ไม่ต้องกังวลว่าใครๆ จะคิดยังไง เพราะที่บ้านหลังนี้ ฉันเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

บ้านหลังนี้ทุกครั้งที่ฉันกลับมา จะมีผู้หญิงคนหนึ่งยิ้มและอ้าแขนกอดฉันเหมือนดั่งเด็กน้อยๆ ทุกครั้งที่ฉันไม่สบายใจ ผู้หญิงคนนี้จะคอยรับฟังปัญหาของฉันทุกๆ อย่าง และคอยปลอบให้ฉันได้หายทุกข์ใจ

ไม่เคยปลุกฉันให้ตื่นมาในตอนเช้า เพราะต้องการให้ฉันได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสบาย ไม่เคยให้ฉันได้อดข้าวเลยสักครั้ง จะหาข้าวให้ฉันกินทุกครั้งที่ฉันหิว ไม่เคยให้ฉันต้องทำอะไรเลย

ฉันกลัวแม่จะเหนื่อย ฉันอยากจะทำบางให้แม่ได้อยู่อย่างสบาย แม่ลำบากเลี้ยงดูฉันมาจนโต ส่งเสียให้ฉันเรียนจนจบ โดยไม่เคยบ่นสักคำว่า แม่เหนื่อยมากแค่ไหน แม่จะบอกคำนี้กับฉันตลอดตั้งแต่เล็กจนโต

ไม่เป็นไร แม่ทำเอง หนูจะไปทำไรก้อไปทำเถอะ

พ่อฉันตายตั้งแต่ฉันอายุได้เพียง 9 เดือน ตอนนั้นแม่ฉันอายุเพียงแค่ 30 กว่าๆ มีผู้ชายมาขอแม่แต่งงานมากมาย แต่แม่ฉันไม่เคยจะแต่งกับคนอื่น ส่วนหนึ่งเพราะแม่รักพ่อของฉันไม่เปลี่ยนแปลง และอย่างอีกที่แม่บอกฉันตลอดเวลาที่ฉันถามแม่ ว่าทำไมแม่ไม่แต่งงานใหม่ แม่จะบอกกับฉันว่า

ถ้าแม่แต่งงานใหม่แล้ว เค้ารักตัวแม่อย่างเดียว แต่ไม่รักลูกของแม่ล่ะ แม่จะทำยังไง สู้อยู่กับพวกหนูอย่างนี้ดีกว่าไม่ต้องมีปัญหากับใครด้วย แม่เลี้ยงพวกหนูไหว ถึงไม่มีพ่อ แม่ก้อเลี้ยงได้

แม่ฉันทำงานทุกอย่างด้วยทุนที่พ่อฉันทิ้งเอาไว้ให้คือ เรือ 2 ลำ แม่ไม่อยากให้พวกฉันเป็นชาวเลเหมือนพ่อ แม่จึงตัดสินใจขายเรือ แล้วเอามาลงทุน ค้าขาย

แม่ค้าขายจนส่งเสียพี่น้องของฉันทั้ง 8 คนให้ได้มีการศึกษาที่ดี เรียนจนจบปริญญา ได้มีหน้าที่การงานที่ดี แม่ฉันทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน ฉันภูมิใจทุกครั้งที่ใครๆ ถามว่าฉันคือลูกใคร

ฉันจะตอบอย่างภาคภูมิใจ ว่าเป็นลูกของแม่ แม่ที่ไม่เคยห่วงตัวเองเลยสักนิดเดียว ทุกวินาทีของแม่อยู่เพื่อที่จะเลี้ยงพวกฉัน อบรมและสั่งสอนให้พวกฉันเป็นคนดี เป็นลูกที่ดี และเป็นคนดีของสังคม

ฉันอยากจะบอกว่า ฉันรักแม่ที่สุดในโลก

ไม่ว่าอีกกี่ชาติฉันก้อขอเกิดมาเป็นลูกท่านอีกและอยากจะขอบคุณแม่ที่ทำให้ฉันได้เกิดมาเป็นคน

เป็นคนที่มีความสมบูรณ์ของชีวิต ถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่ประสบความสำเร็จสูงสุดของชีวิต

แต่ฉันก้อดีใจที่ได้เกิดมาเป็น ลูกของแม่