บนโลกใบใหญ่.....icezy

ตื่นนอนแต่เช้ามืดเตรียมของอีกเล็กน้อย หลังจากเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเลย มานเป็นความกังวลใจระคนกับความตื่นเต้น เฝ้าแต่ลูบท้องแล้วบอกกับเจ้าตัวน้อยว่า อีกเดี๋ยวเราก้อจะได้เจอหน้ากันแล้วนะ

ไปถึงโรงพยาบาลตอน 8 โมงกว่าเห็นจะได้ พอไปถึงแจ้งกับเจ้าหน้าที่เค้าก้อให้เข้าไปห้องรอคลอดเลย ตอนนั้นตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก (ใจจิง..กลัวด้วย แล้วโรคประจำตัวเวลากลัวหรือตื่นเต้นทีไรเป็นปวดท้องทุกที) แต่ก้อไม่มากเท่าไร พยาบาลให้ชุดสีเขียวมาเปลี่ยนบอกให้ทำความสะอาดส่วนล่างให้เรียบร้อย (จากนั้นสิ่งที่จะเล่าต่อไปนี้แบบวิทยาธารสำหรับคนที่จะมีลูกต่อไป)

พยาบาลบอกให้นอนบนเตียงรอ คนหนึ่งที่เข้ามาทำความสะอาดส่วนล่างและจัดการโกนขนส่วนล่างออกจนหมด และสวนทวารเพื่อให้เราถ่ายของเสียออกให้หมด

นอนรอสักพักนะคะถ้าปวดห้องน้ำก้อเข้าได้เลยนะคะ แล้วจะรออะไรอะ ก้อเข้าไปเลยจิ ออกมาจนหมดของเสียในร่างกาย ออกมานอนรอสักพัก พยาบาลอีกคนมาบอกว่า จะเจาะน้ำเกลือนะคะ อาจจะเจ็บหน่อยแต่คุณแม่ต้องทนนะคะ เอ้า! โอเคเลย คงพอไหวน่า

คุณผู้อ่านคะ เจ็บสุดๆคะ การแทงน้ำเกลือครั้งนี้ ใจแทบขาด แล้วก้อผ่านไปด้วยดี พยาบาลบอกว่า นี่เป็นน้ำเกลือเร่งคลอดนะคะ เดี๋ยวคุณแม่จะเจ็บท้องเรื่อยๆ เจ็บนานๆ ครั้ง แล้วก้อเดินจากไป ตอนนี้ให้พ่อเข้ามารอเป็นเพื่อนได้อีกคน ลืมบอกไปว่า ตอนที่เข้าไปทำภารกิจจนเสร็จถึงเจาะน้ำเกลือเป็นเวลา 9.00 น. พอดี

9.30 น. เริ่มเจ็บเป็นระยะๆ อาการเหมือนปวดท้องประจำเดือน มาเป็นระยะๆ เจ็บแล้วก้อหายไป เป็นระยะๆ

10.30 น. เริ่มเจ็บมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก้อยังเป็นระยะๆ แต่ถี่กว่าเดิม และอาการก้อปวดมากกว่าปวดท้องประจำเดือน

พยาบาลเดินมาตรวจปากมดลูก โดยการลวงเข้าไปในช่องคลอด (ครั้งที่ 1) แล้วบอกว่า เปิด 2 เซนแล้วนะคะคุณแม่ ทนไว้ไหมคะ ถ้าไม่ไหวบอกนะคะ เดี๋ยวมียาฉีดให้(แต่มีผลกับเด็กเล็กน้อย คือเด็กอาจจะซึมเวลาคลอดออกมา) อะ ยังทนได้ ก้อยังนอนคุยกับพ่อเจ้าตัวเล็กไปเรื่อยๆ พอจะลดความเจ็บลงมัง

ผ่านไปอีกจนถึง 12.30 น. คุณหมอเดินมาดู แล้วถามว่าเจ็บมากไหม ขอยาพยาบาลได้นะ ไม่เป็นไรคะ ยังทนได้อยู่ เดี๋ยวหมดขอตรวจปากมดลูกน้อยนะ (ครั้งที่ 3 ลืมบอกไปว่าครั้งที่ 2 คือพยาบาลในห้องตรวจไปแล้ว ก่อนหน้าหมอมาแปบเดียว)

เดี๋ยวหมอจะเจาะถุงน้ำคร่ำนะ ทีนี้มันจะปวดมากกว่าเดิมและถี่มากขึ้น (ยังมีมากกว่านี้อีกหรอ) หลังจากเจาะถุงน้ำเคาะแล้ว เหมือนเราฉี่ราดเลย น้ำออกมาทางไหนมะรู้เยอะแยะไปหมด ทีนี้อาการเจ็บเริ่มมีมากขึ้นและถี่ขึ้นอย่างหมอว่าจิงๆ

ไม่รู้เวลาเท่าไรแล้วเพราะตอนนี้เท่าที่จำได้ ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย เจ็บมาก มากจะใจจะขาด ร้องออกมากอย่างไม่อายใครเลย (ดีนะที่วันนี้มีเราคลอดคนเดียว)

โอ้ยยยยยยยยยย ไม่ไหวแล้วป๋า ฮื่อๆๆๆๆๆ เจ็บอะโอ้ยยยยยยยยยยยย

เอายาไหม เดี๋ยวบอกพยาบาลให้ฮื่อๆๆๆ เอา ไม่ไหวแล้ว ปวดอะ โอ้ยๆๆๆๆๆฮื่อๆๆๆๆๆๆ แล้วพยาบาลก้อเดินมาถามและให้ยาฉีดเข้าน้ำเกลือ 1 เข็ม ยาไม่ได้ช่วยอะไรเลย ความเจ็บยังคงเดิม เวลาผ่านไป ถึง 17.30 น. ตอนนี้พยาบาลมาตรวจปากมดลูกอีก (เป็นครั้งที่ 4) เปิด5 เซนแล้วคะ ใจเย็นๆนะคะ หายใจลึกๆ อีก 5 เซนก้อจะคลอดได้แล้ว

ฮื่อๆๆอีก 5 เซนหรอ 5 เซนหลังจะเปิดเร็วคะ ไม่ช้าเหมือน 5 เซนแรกเลย บางคน 5 นาทีก้อเปิดหมด จิงหรอ เอ้า....โอ้ยๆๆๆๆๆปวดๆๆๆปวดมากๆ ฮื่อๆๆ รู้แต่ว่าร้องไห้ออกมาแล้วเขย่าลูกกรงเตียงด้วย เหมือนคนบ้าเลย เวลาปวดทีก้อเขย่าลูกกรงเตียงที แล้วก้อแหกปากดังลั่นเลย รู้แต่ว่าทำแบบนั้นแร้วมานช่วยหายปวดได้นิดหน่อย ๆ จิงๆ

ตอนนี้เริ่มคลำท้องตัวเอง พูดกับลูกว่า ลูกจ๋า ช่วยกันนะ พยายามกลับตัวเข้าจะได้ออกมาเจอกันแล้ว อย่าให้แม่เจ็บนักเลย แม่จะทนไม่ไหวแล้ว

ปวดจิงๆ อาการเหมือนกับช่วงเอวกับขาจะขาดออกจากกันตอนนี้ไม่ได้ปวดที่ท้องแล้ว จะปวดที่หลัง มานเหมือนช่วงล่าง(ตั้งแต่เอวลงไปที่ขา) กับเอวเราจะฉีกขาดหลุดออกจากกัน เหมือนโดนใครดึงเลย ทรมานมากปวดแทบขาดใจ แบบเหมือนจะหยุดหายใจให้ได้เลย

ผ่านไปจน 5 โมงเย็นกว่าๆ ได้ หมอเดินมาตรวจดูบอกว่าเปิด 7 เซนแหละแต่เด็กยังหัวลอย (หัวลอยก้อคือเด็กกลับตัวแล้วแต่หงายหน้า) คุณแม่ปวดมากหมอกลัวคุณแม่จะทนไม่ไหว ผ่าเลยดีกว่า

อุแม่เจ้า !!!! ฉันทนเจ็บมาตั้งแต่ 9 โมงถึง 5โมงเย็น ที่ทนมาไม่มีประโยชน์เลยหรอสุดท้ายต้องผ่าตัดหรอเนี่ย อยากจะบ้าตาย ในใจอยากจะบอกหมอว่าไม่เอา หนูอยากคลอดเอง อีกแค่ 3 เซนเอง แต่ปากพูดไม่ไหวแล้ว ได้แต่ร้องโอดครวญระคนกับร้องไห้ แล้วที่สำคัญ ลมเบ่งมาแล้ว โอ้ยๆๆๆๆฮื่อๆๆๆอึ๊บๆๆ ได้ยินเสียงคนเข็นเตียงมาใกล้ๆ แล้วเค้าก้อย้ายเราออกจากเตียงรอคลอด ช่วงที่ย้ายเราออกจากเตียงรอคลอดลมเบ่ง มานมาแล้ว เราก้อเบ่งใหญ่เลย ได้ยินเสียงพยาบาลหรือหมอไม่รู้บอกว่า อย่าเบ่งๆๆๆ แล้วลมเบ่งมาแล้วไม่ให้เบ่ง อยากจะบ้าตาย(ขอขัดจังหวะนิดหนึ่ง อธิบายคำว่า ลมเบ่งก้อคืออาการเหมือนเวลาเราเบ่งอุจาระอะ แต่มานรุนแรงมากกว่า)

สัก 5 นาทีได้มังเตียงเราก้อถูกเข็นมาที่ห้องผ่าตัด ตอนนี้มีความรู้สึกว่า เสื้อผ้าถูกถอดออกหมด ตอนนี้อาการอายไม่มีเลย ไม่รู้จับมือใครมะรู้แน่นเลย เพราะลมเบ่งมานมาแล้วอยากจะเบ่งและก้อเจ็บท้องมากๆๆๆๆๆ มากจนจะทนไม่ไหว

ได้ยินเสียงแว่วๆ จากวิสัญยีแพทย์จะบล็อกหลังเราถามว่า แพ้ยาอะไรไหม เราส่ายหัว เค้าบอกให้เรานอนตะแขงทำหลังงอๆแบบเอาเข่ามากอดไว้ที่อกอะ สักพักเดี่ยว ชาไปทั้งตัวอาการเจ็บหายไป รู้แต่ว่าหมอเอาที่ครอบออกซิเจนมาให้ดม มานมะหลับนะรู้ทุกอย่าง รู้ว่าเค้าทำอะไรกันที่หน้าท้องเรา สักพักได้ยินหมอถามว่าเจอไส้ติ่งตัดไหม เราก้อบอกว่า ตัดคะ แล้วสักพักหมอบอกว่าเดี่ยวมานจะแน่นๆ ตรงท้องนิดนะ เราก้อพยักหน้า

อุแวๆๆแงๆๆๆ ออกมาแล้ว ผู้หญิงจ้า ครบมะคะหมอครบจ้าแล้วขาวมะคะหมอขาวจ้า น้ำตาไหลเลยจากนั้นก้อหลับไปโดยไม่รู้ตัวอีกเลย....

เอาไว้มาต่อตอน 2 นะ........เหนื่อย